Anka Kuşu

Capoeira

2011-10-05T10:05:00.000-07:00

Hayatımda artık bazı şeylerin yoluna girdiğini ve benim de istediğim şeyleri yeniden elde edebilme gücüne sahip olduğum bir dönemde gibiyim. Öncelikle hocam ile beraber nasıl yazmam konusunda konuşarak yazdığımız proje çıktı ve artık daha huzurluyum. Ayrıca Capoeira ve resim kursu :)

ERASMUS için Portekiz'e gidince Capoeira ile tanışmıştım :)Özellikle Portekiz ve Brezilya dizilerinde sahil kenarında çok güzel hareketler sergileyen bazı sahneler vardı: Capoeira. Tabi ki Türkiye'de o kadar çok meşhur değil ama yine de bazılarımız haberdar. Capoeira'ya bir nevi savaş sanatı diyebiliriz. Kendine özgü müziğin ve müzik aletlerin olduğu bunların eşliğinde yapılan muazzam figürları içeren sanat. Afrika'dan Brezilya'ya köleler getirildiğinde kendi aralarında başlatmışlar. Eğer Portekiz'e giderseniz Fado, Pasteis de Belem veya Porto Şarabının yanında sizi etkileyecek diğer bir şey de bu olacaktır. Bu satırları yazarken Portekiz'i özlediğim aklıma geldi :)

Arkadaşım ile Capoeira hakkında konuşurken izlediği ve kült olan filmden bahsetti "Only the Strong" .90'larda geçen ve güzel Capoeira hareketleri içeren bir film. Ama tabi ki kimse bir günde Capoeira'yı öğrenemez, fakat film işte :)

Yüksek lisans hocam İYTE'de Capoeira Klübünün başında ve Capoeira öğretiyor. Hocam ile tanıştığımdan beri Capoeira yaptığını bilmeme rağmen ve gerçekten Capoeira öğrenmeyi istememe rağmen bir türlü o cesareti bulamamıştım. Sonunda yüksek lisansımın 4.döneminde ceraretimi topladım. Şu anda yapılanlar tamamen Capoeira değil, hoca bizim hareketleri daha iyi yapabilmemiz için bizi forma sokmak amacı ile Kardiyo egzersizleri yaptırıyor. Ve ben hayatımda hiç bir zaman bu kadar çok terlediğimi hatırlamıyorum.

Öyle işte.. Hayatımdaki önemli igelişmelerden bazıları :) Umarım yaptığımız bu kardiyo hareketlerinden sonra hem forma girmiş hem de sahiden Capoeira yapabilmiş olurum ve işte mutlu son! :)

Beni asla bırakma (Never let me go)

2011-09-01T15:09:00.002-07:00

Bayramın son günü güzel bir film ile akşamı sonlandırmak isterken, tek cümle ile "Yüreğim, benliğim paramparça oldu". Açıkçası IMDB'deki puanından ve sitede yer alan açıklamaya göre basit ve aşina olduğumuz bir film gibi gelmişti. Hatta filmin başında acaba aslında korku filmi gibi bir yerlerden hayalet mi çıkacak diye aklımdan geçse de, cık. Film beni benden aldı götürdü. Paramparça etti beni: "Beni asla bırakma" (Never let me go)

Film aslında bir kitap uyarlaması. TIME dergisinde 2005'in en iyi romanı ve ayrıca 1923-2005 arasındaki en iyi 100 İngilizce romanlar arasında yer alması hiç de şaşırtıcı değil.

Bununla birlikte, filmdeki Tommy karakterini canlandıran Andrew Garfield the Social Network (Sosyal Ağ) filminde yer almış ve o rolü ile ödül almış (Oscar değil) ama eleştirmenlerin dikkatini çeken yeni simalardan. 

Filmin fragmanı:

Filmdeki o şarkı ise:

Sonsuza dek Mutlu.

2011-07-14T06:48:00.000-07:00

Benim için, Quentins ile başladı Maeve Binchy. Şu anda ise "Yalnız Kadınlar Sokağı"' ile devam ediyor. Kitap aslında "Tara Road". Gerçi "Quentins" adlı kitabı da "Hayatın ta kendisi Lokanta" diye çevirildiği düşünülürse, aslında adını pek de yadırgamamam lazım. Ama elimde değil.

Kitabın ikinci bölümünde, 40'lı yaşlarındaki koca bir anda 22 yaşında aslında kızından sadece 7 yaş büyük bir kadını hamile bırakıyor ve iki çocuğunu doğuran karısını terk etmeye karar veriyor. Kitabı okurken, ben de karısı gibi ona o kadar inanıyordum ki: "Yok gerçekten kocasının işi var.", "Yok evin fiyatı artarsa her ihtimale karşı güzel bir gelecek yatırımı olur" tarzı. Sanırım hala içimde bir yerde yersiz bir iyi niyet var... 

Karısı yeniden çocuk doğurmak istediği için tam güzel bir yerde yemek için restoranta konuyu açınca adam bir anda ben bile kitabı okurken şok olduğum. Bir yandan da karısının nasıl bunu farketmediğine inanamadığını söylediğinde nutkum tutuldu. Buna rağmen ise hala "Tatlım" diye hitaptan da eksik kalmıyor. O sırada kocasının her zaman farklı bir maske ile dolaştığını farkettim. Aramızdan çoğunun olduğu gibi. Kitaptaki kahramınımz olan kadın ise 30'lu yaşlarının sonunda ve sadece evde çocuklarına baktı onları büyüttü. 

Sanırım hala hayat klişe yalanlar ile dolu... Herkes de evlendikten sonra "Artık iş bizden geçti" moduna giriyor. Fakat... Sonrası.. Sonsuza dek mutlu(!).. 

Maeve Binchy'ın kitabında yer alan bu cümleleri okurken kendime ne kadar ihtiyacım olduğu ve mesleğimin elinde sonunda beni istediğim noktaya getireceğine inandığımı farkettim. Her ne kadar aşk zıvırtılarından çok kişi bahsediyorsa da... Şimdiye kadar kaç kişi girdi hayatımıza ve kaç kişi daha girecek. Belki terk edeceğiz, belki de terk edilecek. Ama biz hep bizleyiz. Kendimizi bir gün bırakırsak işte o zaman...

Bebek İsimleri

2011-06-25T04:33:00.000-07:00

Bir şeyler çalışırken (gizemli insan sölemiyor işte ne çalıştığını :P ) bebek isimleri hakkında ABD'de bir devlet dairesinin 1880'den beri o yılın en popüler bebek isimlerini sıraladığını öğrendim.
Merak ettiğim için 2010 yılına baktım ve bir anda dumur ötesi durumlara düştüm :D Çünkü en popüler kız ismi "Isabella" ve erkek ismi ise "Jacob". Bu isimler son bir kaç yıldır en popüler vampir film serisi olan "Twilight Saga"'da yer alan kahramanların isimleri değil mi bunlar!? :D Ayrıca Isabella adının son yıllarda bir anda patlama yapmış da denilebilir.
Diğer çarpıcı bir sayı ise "Trinity" ismi ile ilgili :D Sahiden yıllara göre ismin popülerliğini karşılaştırdığınızda Matrix'in ne zaman popüler olduğunu tahmin etmek pek de güç olmuyor. Ama şu gerçeği de var filmden sonra bu adın popülerliği azalmış! :D
Filmlerdeki kahramanların hayatımızı bu doğrudan etkilediğimi bilmezdim.Tahminlerim vardı ama sayılarla ifadesini görünce kendime bunu kanıtlamış oldum :)

Merak edenler için o site:

ABD'de popüler bebek isimleri

Not: Ne yazık ki Türkiye'de böyle bir sıralamanın yapıldığı resmi devlet sitesini bulamadım. Acaba bizde de son yıllardaki dizilerden ötürü "Behlül" (Aşk-ı Memnu), "Hürrem" (Muhteşem Yüzyıl), "Soner" ve "Aylin" (Öyle Bir Geçer Zaman ki) isimlerinde patlama mevcut mu? :D

Bodyguard

2011-06-24T13:16:00.000-07:00

Geçtiğimiz gün okulda 8 servisine kaldım. 8'e 10 kala gibi, binadan çıkarken karşımda mışıl mışıl uyuyan şirin köpekleri gördüm. Bence şirin ötesi, bir lab arkadaşıma göre  ise "Onun neresi güzel!?!" :) Birkaç şirin söz söyledikten ve başlarını okşadıktan sonra, koccaman bir köpek benim ile birlikte durağa kadar yürüdü! Kendimi bir küçük kız gibi hissettim. Yanımda iri yarı bir köpek. Okulda o saatlerde parmakla sayılı insanların olduğu düşünülürse gerçekten beni korumak istedi de denilebilir :)

Durağa geldim, oturup kitabımı açtım ve tam da okurken... Da da dam, köpecik kafasını uzattı kitabımın üzerinden :) Ancak onun başını okşayabildim. Keşke yanımda yiyecek olsaydı diye üzüldüm. Sonra bir de patisini verdi. Çok mutlu etti beni o boyu benim boyum kadar olan köpecik. :)

"Brida"

2011-06-21T03:45:00.000-07:00

Kabul ediyorum uzun süredir yüksek lisans ve dersler yüzünden kaybolmuş gibiydim ve bir silkelenmeye en ihtiyacımın olduğu zamanlardan biri.
İYTE'nin kütüphanesini çok seviyorum. Keşfedilmeyi bekleyen yüzlerce kitap arasında nedense Brida dikkatimi çekti. "Tesadüf" (!). Kitabın arkasında yer alan alıntı ise sanki bir şeyleri sorgulamama sebep oldu.
Kitabı okurken, daha önceki bir okuyucu tarafından sadece bir cümlenin altı

" Gerçek aşk, herkesin Ruh-eşiyle bağını hiç yitirmeyeceğini bilerek kendi yoluna gitmesine izin verirdi. "

Bu cümleyi okuyunca bir an duraksadım... Her zaman direndim gitmesinler diye, onu kaybedeceğimden korkup. Aslında yanlış olanı hep yaptım; fakat şimdi farkındayım ki artık bir şeyler..
Kitap bittiğinde "ee yani büyücü şimdi gay mi" gibi basit bir düşünceden tutun da "ne kadar anlamsız kaygılar içinde aşkı bilinçsizce baside indirgiyorsun" gibi kendimi sorgulatan sayısız düşünce aklımdan geçti durdu.
Etrafıma baktığımda, bazıları aşkta çirkin şeyler yapıyor.. Mesela, yalnız kalmamak için bazı kızlar aynı anda 3-5 erkekle flörtöz tavırlar içinde olup onları cepte tutarmış. Bazı erkekler ise hep "Biri olmazsa, diğeri olur" dermiş, sanki alışverişteler.
Bu bilmeceyi bir gün az çok yoluna koyabilecek miyim? Yada aslında bu dediğim tamamen yanlış mı çünkü bu bir bilmece değil mi? Aşk içimde yaşadığımız ve sahiden ruh-eşimizi bulduğumuzda tamam olduğumuzu hissettirecek bir şey mi? Yoksa bir x sayıda değişkene sahip bir denklem mi ve bir gün onu gerçekten çözebilecek miyim?

Bir Nisan Akşamı

2011-04-06T12:31:00.000-07:00

Kırmızı montumla bir sokak lambası altında avcumda tılsımım... Hayallerimin ve umutlarımın ancak bir kısmını yükleyebildiğim... Esasen ne geçmiş ne gelecek önemli. Hayatımız hayal gücümüzden bile daha hayalci, müthiş iken şu dünyada yepyeni bir başlangıçtı bu hissettiğim eminim. Sonra attım onu körfezin sularına ve bir meltem okşadı yüzümü; "Aferim kızım!" misali. Sanki her şey bir anda değişti. Belli ki ilk işaret de bu geceki yeni aydı. Ama o da henüz puslu bulutların arkasında kendisini belli belirsiz gösteriyordu. Fakat şu an çok güzel. :)

Moonstruck

2011-03-02T13:08:00.000-08:00

One of my favorite quotes...

Ronny Cammareri: Loretta, I love you. Not like they told you love is, and I didn't know this either, but love don't make things nice - it ruins everything. It breaks your heart. It makes things a mess. We aren't here to make things perfect. The snowflakes are perfect. The stars are perfect. Not us. Not us! We are here to ruin ourselves and to break our hearts and love the wrong people and *die*. The storybooks are *bullshit*.

Cama Vuran Kelebek

2011-02-28T12:55:00.000-08:00

Merhaba,

Uzun zamandır yazmadığımın farkındayım ve aslında yazacağım çok şey var ama...

Kısaca söylemek gerekirse, yüksek lisansımın ikinci dönemi oldukça stresli geçti. Sağolsun canım ailem ve sevdiğim arkadaşlarım ile ara ara nefes aldığımı hissettim. Hani olur ya böyle zamanlarda kendimizi etrafımızda gördüğüm şeylerle özdeştirmeye bilinçli yada bilinçsiz çalışırız. Şimdi anlatacağım da böyle zamanlardan birinde başıma gelen ufak olaydır.

Geçtiğimiz dönem servise yazılmıştım. 15h30 servisi olduğu için lisanslarla dolmuştu ve kalabalıktı. Otobüste mahsur kalmış bir kelebek inatla cama vuruyor ve cama her vuruşunda sesi geliyordu. Çok sevgili akıllı bir kız da "ayy" diye rahatsızlığını dile getiriyordu. Bir de yetmezmiş gibi kelebeği uzaklaştırmaya çalışıyor ve dolayısı ile ona zarar veriyordu. Zeki kızın yanında da başka bir eleman var geyiğin alasında günümüz gençliğinin beğenmediğim bazı tavırları ile ufacık kelebeğe karşı hiç umursamaz durumda.
Bir an kelebeğin o inadına o kadar hayran oldum. Çıkamamasına rağmen inatla cama vuruş çıkmaya çalışması. Benim de geçtiğimiz dönem inatla dersleri başarmaya çalışmam aklıma geldi: "Acaba ben de böyle bir kelebek miydim?"

Servis Konak'ta durdu, o insanlar offlaya pufflaya çıkarken, kendimce kelebek için bir kurtarma planı yaptım. Kelebeği avuçlarımın içinde tuttum. Servisten indiğimde ellerimi açtım. Da-da-dam avuçlarımın arasından güzel bir kelebek uçtu ve benim yüzümde tatlı bir tebessüm oluştu.

Tamam maalesef Rüzgarlı Vadi'deki Nausicaa gibi değilim, kabul ama böyle insanların tutumları karşısında...

"Otobüsün Arkasında Öcü Var!"

2011-01-13T12:21:00.000-08:00

Neden belediye otobüslerinde insanlar arkalara ilerlemez? Düşündüm. Sordum etrafımdaki birkaç kişiye. Cevaplardan bazıları "Arabanın ortasından inmek daha kolay diye düşünüyor olabilirler." Hmm...

Yoğun bir iş günü sonrasında, bir an önce eve ulaşmak isterken sinir katsayımızı tavan yapan o insanlar... ... Neden. Neden...

Çözüm olarak şu yapılsa işe yarar mı? İnsan beynini bilincsizce yıkamak! Şöyle ki özellikle trafiğin ve yolculuğun en sık olduğu zamanlarda durak adları söylenirken, aynı metrodaki uyarılar misal "Otobüsün arkasına ilerleyiniz" dese insanlar bilincsizce ilerler mi? 

Peki, bir gün "Aaa otobüsün arkasında canavar varmış! Gördünüz mü?!" desem?!? :D

Zero 7 - In the Waiting Line

2010-12-08T14:05:00.001-08:00

Uzun zamandır bıkmadan dinlediğim Garden State soundtrack albümünden... Bir türlü vazgeçemedim o albümden :)

Ben Nası Büyük Adam Olucam?

2010-12-08T14:01:00.000-08:00

Pinhani - Ben Nasıl Büyük Adam Olucam

2006 yılından beri severek dinlediğim ve en sevdiğim şarkılardan biri... Cevabını ise hala bulamadım...

2010-10-04T09:54:00.001-07:00

There are three kinds of death…there’s heart death, there’s brain
death, and there’s being off the network!

Kasiyerlerdeki Bankacı Ruh!

2010-08-24T13:11:00.000-07:00

Birkaç gün önce IKEA'daydım. Kasada işlemimin yapılmasını bekliyordum.Önümdeki kadın bir süre kızı ile hangi kredi kardını kullanmaları gerektiğine karar vermek için beni bir süre beklettiler. "Oh tamam kredi kardını verdiler. Bitti" derken, post makinesinden olumsuz bir yanıt geldi. Kasiyer kısa bir açıklama yaptı, ekspress kart olduğu için sorunun çıktığı söyledi. Ama o sırada orta yaşlı teyzem, hala ısrarla "neden?", "bizim bakiyemiz vardı", "kızımın kardının limiti 800 Lira, nasıl olur bu?" diye bir sürü banka ile ilgil sorular sordu.

Bir anda benim gözümde ise şu canlandı...

IKEA kasası bir anda bir banka şubesine dönüştü...
Kasiyer kız, alımlı bankacılardan birisi oldu...

Ya neden? Neden kasiyerlere hep banka ile ilgili bu sorular soruluyor? Onlar bankacı değil ki? Hem herkesin dediğine nasıl güvenebilirsin? Hele ki günümüzde, artık herkes sebebini anlamadığım bir şekilde gerçekten birşeyleri bilmeseler bile illa cevapları olsun diye açıklamada bulunuyor. Ayrıca, kasadaki diğerlerinin yada kasiyerin umrunda mı senin ne kadar bakiyen olduğu.. Anlamıyorum....

Symptom Recital

2010-08-23T13:03:00.000-07:00

1945 yılında basılmış, muazzam bir kitabı ödünç aldım kütüphaneden. "Pocket Reader - Anthology". Öyküler, şiirler, novelletteler, puzzlelar... Kitabı her elime aldığımda sanki tarihin içinde yolculuk ediyorum. 1800'lerde yazılmış İngiliz Edebiyatı şiirlerini gördüğümde ise.. 1900'lerde yazılmış şu şiir de oldukça hoşuma gitti ve paylaşmak istedim. :) Üzerine kitaplar yazılan, arkadaşlar arasında geçiştirilen, içimizi kemiren o duygu... Aşk...

Symptom Recital

I do not like my state of mind;
I'm bitter, querulous, unkind.
I hate my legs, I hate my hands,
I do not yearn for lovelier lands.
I dread the dawn's recurrent light;
I hate to go to bed at night.
I snoot at simple, earnest folk.
I cannot take the gentlest joke.
I find no peace in paint or type.
My world is but a lot of tripe.
I'm disillusioned, empty-breasted.
For what I think, I'd be arrested.
I am not sick, I am not well.
My quondam dreams are shot to hell.
My soul is crushed, my spirit sore;
I do not like me any more.
I cavil, quarrel, grumble, grouse.
I ponder on the narrow house.
I shudder at the thought of men....
I'm due to fall in love again.

Dorothy Parker

DİKKAT: Tez, Lab Raporu, Makale Yazarken...

2010-08-20T12:10:00.001-07:00

Lisans eğitimindeyken farkında olmadan bizde sancılar yaratan, yazımızda referans gösterme işini kolaylaştıran internetten edineceğimiz o kadar güzel programlar varmış ki... Ah keşke diyor insan, "Ah keşke, ben bunu raporumu yazarken bilseydim de Çin İşkencesine dönüşmeseydi raporum"

Geçtiğimiz dönem, çok sevdiğim danışman hocamın dersinde bize Zotero'yu öğretmesi ile çok yararlı bir kaynağı kullanmaya ilk adımı attım.. Maalesef, referans tarzından dolayı olan bir sıkıntıdan dolayı, her ne kadar da tutorial/manuallerdeki yapılanların aynısını yapmış olsam da,daha sonradan onlarca referans çeşidini içeren internet sitesinden benim amacıma uygun (mesela BMC Bioinformatics, yada Nature Biotechnology) olanı seçince mutlu son benim olmuştu...

Zotero ücretsiz firefox uzantılıdır, yani ne zaman Zotero'yu kullanmak istiyorsanız mutlaka Firefox'unuz açık olmalıdır. Sizin araştırmalarınız sırasında web browser çubuğunuzda bir belge resmi görünecek, ve oraya bastığınızda, Zotero kendiliğinden onu sizin makale kütüphanenizde kaydecek.

Siz belgeninizi yazarken, Microsoft Office Word'unuze yerleştirdiğiniz "Word Processor Plugins" sayesinde, bir çubuk görecekseniz - "Insert Citation". Onu tıkladığınızda işte bu! Referansı kolaycacık eklediniz ve arkada Referans Listenize de uygun sırada, referanslar sıralandı. Dahası, asla aklınızda "Ay ben kaçıncı makaleye hangi numarayı vermiştim" diye sıkıntı yapmanıza gerek yok, çünkü Zotero bununla da ilgileniyor. Hatta numaralandırmayı bile değiştirebiliyor. Ayrıca, hangi bilgisayarı kullanırsanız kullanın, Firefox'unda Zotero yüklü olan web browserdan kütüphanenize erişebiliyorsunuz. Bununla birlikte, isterseniz arkadaşlarınızın ne okuduğunu da öğrenebiliyorsunuz (ki bunu da henüz denemedim ama varlığından haberdarım :] )

Bu konuda duyacağınız veya duymuş olduğunuz en popüler programlardan birisi ise EndNote ama bu ücretli bir yazılım.

Peki Linux kullanıcı iseniz?..

Tamam eğer Microsoft Office ile çalışıyorsanız, Zotero mükemmel gelecek.. peki OpenOffice'de? OpenOffice'de buna çözüm için bir süre harcamam gerekti.. Artık bir Linux - Ubuntu kullanıcı olduğum için Microsoft Office kullanamıyorum ve OpenOffice yada diğer bazı word processor ile (mesela LyX) çalışmam lazım. Maalesef, şu anda bazı hatalardan dolayı, Zotero eklentisini kullanılamıyor. Ubuntu'da indirdiğim diğer bazı programları denedim, Bibus, JabRef gibi ama pek başarılı olduğumda söylenemez. Ama LyX'ın ileride herhangi bir ciddi yazıda oldukça iyi bir word processor olduğuna kanaat getirdim, kitap gibi yazabiliyorsunuz, süper!

Sonunda ilaç gibi gelen o programı buldum ve ona aşık oldum! :) Mendeley. Müthiş bir şey. Kullanmaya başladığımda, aynı Zotero'yu nasıl indiriyorsanız o şekilde çalıştırabiliyorsunuz ve dahası Zotero kütüphanenizi de kullanabiliyorsunuz!

Her yüksek lisans öğrencisinin, araştırmacısının bir Zotero ve Mendeley'i olmalı, teknolojinin nimetlerinden yararlanmalıyız! :)

Lee Krasner, Composition, 1943

2010-08-20T02:35:00.000-07:00

Resim yapmak... Hep içimden gelmiş olsa da hep bazı gerekçeler ile geçiştirmiştim...

İYTE kütüphanesini çok seviyorum. Son dönem güzel akademik yayınların yanı sıra, DVD, VCD ve elektronik olarak da çok sayıda kaynağa sahip.

İnternette gördüğüm Art-Course VCD setini görünce, "İşte bu, yupi! :)" demiştim..Aldım ve başladım. Ama annemin yorumu, kızım bu elmaları, biberleri çizeceğini güzel manzaralı bazı resimler ile başlasana idi. Ee annem de zamanında o kadar iyi resimler çizmişti ki, şakasına "Anne, Mona Lisa'yı yapayım mı?" dediğimde gayet ciddi bir şekilde, "Ben okuldayken, ben o çalışmayı yapmıştım, hatta öğretmenimiz almış kendi koleksiyonuna koymuştu." der ve ben "Nee?!? Vov" derim..

Neyse annemin o önerisi ile evde güzel manzaralı bir şeyler varsa diye aradım ama pek bulamadım.Bunun üzerine bir kaç gün sonra kütüphanemizden, Ölmeden önce görmeniz gereken 1001 Resim isimli kitap aldım, böylece hem sanat açısından bazı şeyler öğrenecektim hem de güzel bir kaç tablo varsa onu yapacaktım kendi çapımda hehe :)

Bu amaç doğrultusundaki ilk çalışmam ise, Lee Krasner'in 1943 yılında yaptığı Kompozisyon oldu, resmini gördüğünüzde çalışmanın basitliği hakkında yorum da bulunabilirsiniz, zaten birkaç resim var kitap içinde, gerçekten onun üzerine yapılan eleştirileri okumazsanız, o kadar anlamsız geliyor ki...

Sanatçı burada çicekleri düşünerek bir natürmot yapmış..Soyut çalışmalar... New York Okulunun bir kaç kadın üyesinden biri ve resim dünyasını derinden etkileyenlerden.
Ben de Lee Krasner'in çalışmasını kendimce yorumlayarak yaptım tabe ki ben, bence kelebekler ve taşlar da ekledim, soyut/kübik bir şekilde :)

Kitapta keşfedilmeyi bekleyen daha çok resim var...

(: Tebessüm :)

2010-08-09T12:21:00.000-07:00

Bir tebessüm başlatıyor içimizdeki güzellikleri arttırmaya.
İçimizdeki güzel enerji arttıkça etrafımızdaki olumlu enerji alanımız daha da yayılarak etrafımıza da ışık tutmuyor muyuz?
"Evet her şey güzel. Hatta daha da güzel olacak. Eminim" :)
Biraz gayret, biraz daha inanç ve güven ile her kapı açılacaktır :)
Belki önce bir yıldıza inanmak ve o yıldıza ulaşırken kattediğimiz yoldan zevk alarak başlayacak. Belki de hemen dibimizde ama farkında değiliz :)

Yolcular

2010-08-09T11:57:00.000-07:00

Yeni bir oyuna başladım...
Bu oyun uzun süren okul yolumu kendimce eğlenceye dönüştüren ve ara sıra stresimi attıracak bir şey... Sinir olduğunuz yada kendinizi gördüğünüz yolcular hakkında...

Bir kaç gün sonra elde ettiğim "Yolcu Sınıflandırması":

1. Kapı Şahinleri: "Oh be otobüs geldi" dediniz ve kapıya yaklaşıyorsunuz karşılaşacağınız bazı sıkıntılar... Arkadan sizi iten hatta nerede ise kuyruktan dışarı atan o kişi. Ya da herkes bir güzel sıraya geçmiş onlar sıranın yanında bekler o anı.. O an gelse de kapıdan ilk geçsem...

2. Koltuk Kartalları: Bir koltuk boşaldığında anında atlayan yolcular. Hedeflerine ulaşmaya kilitlenmişlerdir.

3. Şemime: Bunlar minik yolcular için verdiğim ad (Şe-ytan+Mi-nik+Me-lek) Genelde bebekler ve her gittikleri yerde ya şirinlikleri ya da şeytanlıkları ile dikkat çekerler. Bazen ağladıkları zaman benim en nefret ettiğim anlardan birisi "Birisi lütfen onu sustursun!"

4. Uyurgezerler: Aslında gözleri açık ama bir sebepten dolayı dünya ile bağlantıları kesilmiştir. Bu benim final yada en yoğun haftalarımdaki ben ...

5. Uyuyan güzeller: Uyur gezerler ile pek çok ortak noktası bulunan bu gruptakiler bellirli bir süre sonra uyuma moduna geçerek kendilerini tatlı uyku aleminde bulurlar. Benim en korktuğum şey bu sınıfa dahil olup ineceğim durağı kaçırmaktır..

6. Cırcır Böcekleri: Bu kategoriye ben de ara ara giriyorum hehe Bazen durmaksızın konuşurlar ve Allah etraftakilerin yardımcısı olsun hehe Bir gün yaşlı bir amcadan azar yediğimizi hatırlarım.. Bazen de cırcır böceklerine sinir olduğumu..

7. Tıkaçlar: En uyuz olduğum ve nefret ettiğim sınıf. Yürüyen merdivenlerin tıkanmasına yol açan okuma yazması olmayan sınıf!

8. Speedy Gonzalesler: Evet işleri vardır bir yere gideceklerdir önünden çekilmeniz lazım.. Bu sınıfın da içindeyim ve bunların en gıcık olduğu sınıf "Tıkaçlar"dır.

9. MP3-san: MP3 çalarlarını kulaklarına takıp tüm dünyadan yolculardan her şeyden uzaklaşan grup.

10. Öküzler: Her tür sınıflandırmada da yer alan Öküz sınıfı burada da yer almaktadır. Her ne kadar hayvanlar alemindeki öküzler aslında şirin bile olsalar, bu sınıftakilere karşı bizi koruyan savaş aletimiz "çanta"larımızdır. Hatta "geçir o çantayı kafasına"!

Yolculuğum devam ettikçe sınıflandırmamın daha da artacağına eminim :)

Sorular

2010-08-09T11:44:00.000-07:00

Niçin böyle oluyoruz?
Niçin kontrolümüzü kaybediyoruz?
Mide sancılarının anlamı ne, neden?
Neden bazılarımız soğuk nevale olurken bazılarımız saplantılı olabiliyor? Neden?
Geçmişin gölgeleri ne zaman hayatımızdan izlerini silecekler?
Yada sildiklerini düşündüğümüzde karşımıza yeni bir gölge çıkıp olan biten her şeyi yeniden mahvedecekler mi?
Ne zaman mutluluk, kalıcı?
Yoksa kalıcı mutluluk sıkıcı mı olacak?
Yüzünde aptal sırıtış yapan şeyler ne zaman kalıcı sırıtışlara dönüşecek?
Acaba bizim hayatta olduğumuzu hissettiren duygulardan biri mi bu?
Alıp başımızı gitsek başka diyarlara, ıssız yerlere...
Hayatın anlamı mı çok karışık yoksa ben mi onu çok karıştırıyorum?...
Bir yanım sen Atatürk'ün kızlarındansın, bu vatan neler ile elde edildi, sen napıosun derken, diğer yanım sen bir insansın hayatın fani diyerek tuhaf hissettiriyor kendimi..

ERASMUS Aileme! :)

2010-07-09T12:11:00.000-07:00

Yıllar geçse de üstünden bu kalp seni unutur mu ERASMUS!?

Yıllar geçmiş olsa bile ERASMUS hala var hayatımda. İnişli-çıkışlı hayatın ta kendisi bir Avrupa deneyimi! Hem Portekiz'i hem kendini keşfediş! Muazzam dostluklar! Hala yüzümde gülümse yaratan anılar, geziler, partiler, şenlikler... Kariyerde önemli bir dönemeç, çünkü benim ilk kez bilimsel bir yayında adımın geçmesi!

En önemlilerinden biri: Müthiş dostluklar. Bazı ERASMUS dostlarım ile sık sık görüşememiş olsam bile onlar hep benimle :) Bazılarının bazı sözleri, hala anılarım kadar canlı, bknz. Alpinho'nun sözleri... :) Nerelere dağıldık şu geçen yılda! İstanbul, Ankara, Libya, Almanya, Tacikistan, Irak, İtalya...

Evet, itiraf ediyorum:

Hepinizi hala çok seviyorum! :)
Sizi çok özledim! :)

Viva ERASMUS!

Kerkenez

2010-06-10T12:13:00.000-07:00

IYTE'de dersleriminin olduğu günlerden, Gönül Ablamlarda kaldığım sıradan günlerimden biriydi, her ne kadar annem ve babam için bu böyle olmazsa da... Beklenmedik bir şekilde, camın önündeki boş saksıda bir yumurta bulmuşlardı. Ben eve döndüğümde ailem bu haberi verince biraz şaşkınlık ve biraz merakla yumurtalara bakmıştım. Yumurta sayısı, birkaç gün içinde, her gün birer birer artıyordu. Sonuçta aşağıda gördüğünüz yırtıcı kuşun tam 6 tane yumurtası vardı saksımızda...

Peki bu kuş ne idi ? Önceleri şahin olduğuna inandık, eee ağzında fare ile geliyordu ve görüntü olarak da yırtıcı olduğu belliydi. Ayrıca Sasalı'da gördüğüm Şahinlere de benziyordu. Sonra, komşularımız fikirleri ve babamın internet aramaları sonucunda 'Kerkenez' olduğunu bulduk.

(Yukarıdaki, 1967 yılında yapılmış olan yırtıcı kuşlarla ile ilgili pul serisinden, kerkenez ile ilgili olan posta pulu)

Kerkenez, Doğangillerden, küçük bir yırtıcı. Gökte o kadar güzel uçuyor ki, görmeniz lazım. Tam olarak kaç gün kuluçkaya yattığını anımsayamıyorum, ama sanırım 3 hafta sonunda yumurtalar teker teker çatlamaya başladı. Sonunda 5 tane kerkenez yavrusu vardı. Ayrıca, aşağıdaki resimde anne kerkenezin yemeğini de görüyoruz: Ufak bir fare... Yavruları yumurtadan çıktıktan sonra ise, getirdiği bu yemekleri parçalayıp ağzı ile onları besledi..

Ben okula gitmek için Gönül Ablamda kaldığım günlerden sonra, eve her gelişimde onları biraz daha büyümüş buluyordum. Öyle bir noktaya geldi ki, artık saksı onlara küçük gelmeye başladı. Ailem, onlar için bir kutu koydu: Yavrular aşağı düşmemeliydi... En sonunda kocaman oldular, beyaz tüylerinin yerini kahverengi tüyleri almaya başladı. En sonunda onları elimiz ile sevmeye de başladık; ben, annem, babam ve Tuğçe.. İki yavru, tabiri yerinde ise cazgırdı ki, biz ne zaman onları sevmeye kalksak yeri göğü inletiyor, çığlıkları ile annesini çağrıyor ve annesi bize uçuşusu ile gözdağı veriyordu. Onları her sevdiğimde ise, tedirgin oluyordum, çünkü ya bize alışır, insanlara alışırsa, ya diğer insanlar onlara biz gibi yaklaşmaz ve onlara zarar verirse ya biz aslında onları severek kötü bir şey yapıyorsak diye...

Sonunda uçmaya başladıklarında, artık kutuyu kaldırmamız gerekiyordu. Bizimkiler kutuyu ve saksıyı kaldırdı... Bizi de terkettiler o gün. Bazı insanlar, eve alışır ve sonrasında rahat bırakmaz sizi tarzı olumsuz düşünceleri vardı, ama bir daha o günden beri evimizin yakınlarına bile asla yaklaşmadılar. Karşı apartmanların çatılarında görüyoruz, etrafta uçtuklarını; ama asla bir daha gelmediler... Terkedildik...

Erkekler - Kadınlar: Kaç Sıfır Yenik Başlıyoruz?

2010-05-08T09:14:00.000-07:00

Geçtiğimiz günlerden bir gün, değer verdiğim bir arkadaşımla muhabbet ederken, belki de basit gözüken ama aslında düşündüğümüzde ne kadar farklı olduğumuzu ve kaç sıfır yenik başladğımızı kestiremediğim bir liste elde ettim...

1. Kadınlar, her ay adet gördüklerinde, hormonların etkisi ile zaten mutsuz/gergin/dokunulsa ağlayacak hale gelir; ve bizim hakkımızda erkeklerin yorumları: 'Yine gelmiş, ben uzak durayım, nerelere kaçsam acaba?'. Bre kardeşim zaten hormonlar vurmuş bizi, bir de sen mi vuracaksın! Kızgınım size!

2. Erkek kilo aldığında 'Türk kası' yapar. Bayan ise, spor salonu yolu tutar.. Dünyanın en yakışıklı erkeği sanıyor ya kendisini, hele ki o göbek ile, ondan herhalde!

3. Erkek kılsız ise 'köse' olur. Bayanda birazcık kıllar çıktı mı 'orman kaçkını' olur. Biraz da siz epilasyona gitseniz nasıl olur acaba?!?

4. Erkeklerin vücutları kıllarla kaplı olduğu için selülitleri olsa dahi gözükmez iken, sahilde yürüyen bayanın bacağındaki selülitler hakkında 'Ben bu portakal kabuklarıyla hayatta sokağa bile çıkmazdım' diyen erkeklerin selülitleri kıllardan dolayı gözükmez bile. Önce aynayı bir kendine tut istersen!

5. Erkekteki hormon yüzünden, erkek etraftaki güzel kadınlara bakarmış...Normalmiş!

6. Erkekteki hormon yüzünden, o akşam sırtını dönüp uyurmuş... Yorganın açıkta kalsın da, üşüt emi!

7. Kadındaki hormon yüzünden, o tek bir gece bile sonrasında erkeğe bağlanırken, erkek tek geceliklerin adamın olabilirmiş... Bulaşıcı hastalıklardan haberi yok yada bana bir şey olmaz diyen birisi mi var karşımızda!!

8. Kadın 9 ay boyunca hormonları alt üst olarak bebek taşırken, erkek ise sadece aşeren karısının isteklerini yapma konusunda mızırdanır... Onu bile eline yüzüne bulaştırır genelde..

9. Kadın doğumdan hemen sonra süt verip 2 sene boyunca süt emzirirken, burada babanın faktörü sadece destek olmak... O da olabiliyorsa eğer!

10. Doğum sonrası, genellikle kadınların vücudu deforme olur.. Peki erkekler? Evlilikten bir kaç sene sonra, aldatma olayları, hatta evlendikten çok kısa süre-bir iki ay sonra aldatır, seni zorla mı evlendirdiler! Beğenmiyorsan, işte kapı!

11. Doğum sonrası, bayanlara yönelik çalışma koşullarındaki tutumlardan bahsetmeye gerek var mı? Erkeğin ise, konu ile ilgili olası hayıflanacağı şey 'Yarın işe gideceğim, şunu biraz susturabilir misin!?!' Biraz da sen kalksan, uyumasan en azından bir gece ne dersin?!

Bu liste daha da uzar gider...

Tabiat anada bir adaletsizlik yok mu? Yada, bazen kadınlar birbirini çekemezler; bu sebepten dolayı mı, bize garez yaptı acaba??

Erkeklerin Dünyasında Kadın Olmak

2010-04-21T12:48:00.001-07:00

Tesadüf eseri, TV kanalları arasında gezinirken, ilgimi çeken ama düzenli izleyemediğim, konusu 1970'lerde geçen bir dizi olan 'Life on Mars U.S.'a denk geldim...

Kadın bir polis ve bir dedektif arasındaki tuhaf bir diyalog beni düşündürdü. Belki de çalışmalarıma daha da sıkı tutunmamı sağlayacak, günümüzde maruz kalmadığımı hissettiğim ama aslında cinsiyet farklılığını eskiden iş yerinde de yaşadığım(ız) belki ileride de yaşayacağım(ız) bir şey...

Dedektif, kadın polise onun asla dedektif olamayacağını çünkü onun bir bayan olduğu için beyninin olmadığını söyleyip ve "Yakında siz 'oy' da kullanırsınız!" diyerek aşağılamalara maruz bırakıyor. Belki, bu o erkeğin kendisine olan güvensizliğinin sonucu ama yine de anlam veremediğim derecede tuhaf yersiz sözler idi.. Düşündüm, bir zamanlar ne idi, şimdi neredeyiz. Ki, bu beni ara sıra düşündürür; mesela Dünya Kadınlar Gününde de yaptığım araştırma ve günün önemi dolayısı ile gerçekten de içten içe o gün benim için diğerlerinden daha farklı idi. Şanslıyız. Yapmam gerekenlerin olmasına ama, yap(a)mamamın verdiği pişmanlıklar ve mazaretlere rağmen...

Kariyer sahibi bir kadın olmak. Erkeklerin dünyasında, dimdik ayakta duran bir kadın olmak. Hatta, Erkeklerin dünyasında, Türkiye'de bir bilim kadını olmak...

Bu yazı, bana her zaman destek olan ailem ile mezuniyette çekildiğim resmi hakediyor! Bir nesil ne idi, birkaç nesil sonrasındaki biz nerelere geldik ve daha da nerelere gideceğiz! Modern bir Türk kızı olarak ailemin, hocalarımın ve arkadaşlarımın desteği ile 3 farklı ülkeye tek başıma gittim, sil baştan masalsı hayatlar kurdum, kariyerimde izlerini bıraktım, hala da devam ediyorum ve edeceğim her şeye inat! Vakt-i zamanında hayallerim de yıkıldı ama yenilerini kurdum ve hep kuracağım! Çünkü hayallerimin beslediği ideallerim ile varım!

Ay Çarpması - Aşk

2010-04-21T08:58:00.001-07:00

"Love don't make things nice, it ruins everything, it breaks your heart, it makes things a mess. We're not here to make things perfect. Snowflakes are perfect. The stars are perfect. Not us! We are here to ruin ourselves and break our hearts and love the wrong people and die!"

"Aşk bir şeyleri güzel yapmaz, her şeyi mahveder, kalbini kırar, karmakarışık yapar. Bir şeyleri mükemmel yapmak için burada değiliz. Kar taneleri mükemmel. Yıldızlar mükemmel. Biz değiliz! Birbirimizi mahvetmek ve kalbimizi kırmak ve yanlış insanlara aşık olmak ve ölmek için buradayız."

Geçtiğimiz gün, uzun süredir izlemeyi planladığım ama bir türlü fırsat bulamadığım Moonstruck - Ay Çarpması filmini sonunda izledim. Gerçekten, kelimelere dökünce filmdeki aşk hiç hoş gözükmüyor ama filmi izlerken sanki o kadar doğru gözüküyor ki. Hele ki yukarıdaki sözleri Nicolas Cage'n ağzından duyduğunda, üzerinde düşündüğünde...

Üç dört hafta önce, bir konuşmam sırasında aşkı 'kötü bir şey.' diye tanımlamıştım... Konuşmanın sonlarına doğru, bu fikrimi pek de uygun bulmamıştım: Aşık olduğumuzdaki güzellikleri düşününce. Ama bu filmi de izledikten ve gerçekçi gözlüklerimi taktıktan sonra aşkın belki de tuhaf ikilemler silsilesi olduğunu düşünüyorum. Seni hem çok mutlu, hem de çok mutsuz edebiliyor. Öyle bir şey ki, kanına işliyor.Öyle bir tutku ki içine alıyor; her ne kadar kendi kendine tenkinlerde bulunsan da, girdabında kayboluyorsun. O kişiyi gördüğünde sanki dünyalar senin olup, muazzam bir enerji ile doluyorsun yada göremeyince sanki günler geçmiyor, yataktan çıkmıyorsun belkilerin yüzünden. Aslında aşk hayat gibi değil mi? Hayat da böyle tuhaf ikilemlerle dolu... Güzellik ve çirkinlik iç içe geçmiş... Değil mi? Sence aşık olmak nasıl bir şey?

Tutku

2010-04-09T14:25:00.000-07:00

'Ah şu okul bitse'
'Ah bir kilo versem'
'Ah şu proje bitse'
'Ah şu sunumları bir atlatsam'

Benim bu 'ah' listem daha çoğalır idi... Ta ki yavaş yavaş bazı gerçekleşleri kabullenmeye başlayıncaya dek. 'Master öğrencisi olmanın tadını çıkarmak' yada 'Sunum hazırlarken, öğrenmenin tadını çıkarmak' gibi düşünceler beynimi işgal edinceye dek...

Pinhani'nin bir şarkısı var, 'ben beklerim de zaman beklemez ki beni'... Peki, tamam zaman beklemiyor; ama ben istediklerim oluncaya kadar mevcut zamanın tadını çıkarmak yerine neden gelecekte yaşayayım, esas olan değerli şu an iken? Gelecek üzerine olan hayallerim beni motive etsin ama 'zaman beklemez' diyerek şu andaki 'kıymetlimi' neden hiç yapayım?

Bazı duygular var ki bizi daha hayat dolu yapan: Tutku, bence bunların başında. Öyle bir dozda olacak ki tutkumuz her şeyi hakkı ile yapabilmemizi/yaşayabilmemizi sağlayacak. Mesela, bir master öğrencisi isen, öğrenme tutkun; araştırmalarında keşfettiğin şeyler ile kendini daha mutlu hissetmen... Peki, hayatımızdaki her şeyde tutku yok mudur? Tutku denilince akla önce gelen 'aşk' örneğinde mesela. Geçtiğimiz günlerde, biri ile konuşurken 'Aşk kötü bir şey!' diye tanımladım. Aslında, birinden hoşlanmak başımıza gelen güzel şeylerden biri değil mi? Hatta, bir düşünelim aşık olduğumuzdaki bize daha bir enerji veren o kişi ile güzel anılarımızı? Aslında, beklemek bile güzel değil midir, tüm belirsizliklere rağmen?

Tutku... Hem bizi öyle bir ele geçirmeli hem de biz onu öyle bir ele geçirmeliyiz ki...

Mazi

2010-03-06T10:49:00.000-08:00

" 'Mazi bir girdaptır. Farkettirmeden içine çeker' dedi. 'Halbuki sana lazım olan bir tek şu andır. Şu anın hakikatını yaşamaktır aslolan.' "

Aşk, Elif Şafak, 2009

Bazen geçmişte olup bitenlerde kaybolduğunuz ve şu anı hissedemediğiniz oldu mu? Benim oldu. İki gün öncesi yada iki sene öncesi... Geçmiş işte. Olmuş bitmiş. Bize ne getirir 'ah keşke'ler yada 'hey gidi günler' cümlelerini sık sık tekrarlamak? Esas olan ise üzüleyeceğimiz bildiğimiz, vakt-i zamanında yaşadığımız olayları günümüzde yada geleceğimizde tekrarlamamak değil mi, peki?

Geçmiş gibi biten bir şeyi düşünmek sadece geçmişin bizi kendisine esir etmesine izin vermekten başka nedir ki? Sahiden de bizi içine çekmez mi, düşündükçe? Eskiden bana 'Asla keşke dememelisin bu hayatta! Unutma!' demişlerdi. Ama sanırım hepimizin ufak yada büyük birer keşkesi var bu hayatta; bu ya kariyerle ilgili muazzam gözüken bir fırsatı kaçırmanın pişmanlığı, yada çok yemek yediği için kilo almanın sitemi yada hayatının aşkı (?) gördüğü bir kişi kaybetmesi...

Eskiden iyi gözüken bir şey olmadığı zaman çok mutsuz olurdum. Sonra ise şunu farkettim; gerçekten de hiç bir şey göründüğü gibi değil, ve her şey bir sebepten dolayı olur hayatımızda.

Öyle ki bazen üzülmek bile güzel değil mi? Çünkü bize mutluluğun ne kadar güzel bir duygu olduğunu hatırlattığı için?

Günümüz ve Masallar

2010-02-26T22:37:00.000-08:00

'It is a truth universally acknowledged, that a single man in possession of a good fortune, must be in want of a wife.'

Pride and Prejudice, Jane Austen, 1813

Çok severek aldığım ama bazı nedenlerden dolayı okuyup bitiremediğim merakla ve her kelimesini sindire sindire okuduğum İngiliz Edebiyatının önemli eserlerinden olan 'Pride and Prejudice' (Türkçe, Aşk ve Gurur) ciddi anlamda favorilerim arasına girecek gibi gözüküyor. Olay, 19.Yüzyılda geçmesine rağmen, hala güncelliğini koyuyor. Günümüzde de etrafta böyleleri dolu değil mi? Jane Austen daha kitabın başında bile kinayeli tutumu ile o zamanı eleştiriyor.. Peki şu anda?? Kıyafetlerimiz değişti, adlarımız değişti, ama aramızdan bazıları hala...

Etrafınıza bir bakın! Evliliği bir nevi 'kurtuluş' olarak yada 'garantiye almak' olarak düşünenler ile dolu. Geçenlerde, bir televizyon kanalında, bu konu yüzyıllar bile geçmiş olsa da değişmemiş- Sınıf atlamak için evlenmeyi kafasına koymuş bir yabancıyı konu alan 'Ask the Dust' (Türkçesi Aşka Sor) filminin reklamını yapıyordu. Evliliğe karşı değilim, aksine ona inanıyorum. Ama toplumumuzda diğer toplumlardan daha fazla olduğuna inandığım, hoşlanmadığım diğer bir olgu ise, yaş ile evliliği toplumumuzda bir nevi eş anlamlı hale getirilmesi. Hayatınız boyunca, varlığı ile sizi mutlu edecek ve desteği ile zor zamanlarınızda hep yanınızda olacak birisi ile, zamanı geldiğinde evlenmek...

Etrafımızdakilerin düşüncelerinden bilinçli yada bilinçsiz etkileniyoruz. Mesela, üç aya yakın bir süre çalıştığım Askeri Lisede etrafımızdaki herkesin 'iyi bir iş, iyi bir eş' yaklaşımı ile benim bile kendimi anlayamadığım bir ruh haline girmiştim... Ama her evlenen kişinin de sonunun mutlu olmadığını neden farkedemiyoruz? Evlenmek sadece bir aşamadır, bir sonuç değildir ki. Peki bu etraftaki geçen olaylar neden? Her birliktelik evlilikle sonuçlanmak zorunda mı? Kızlarda bir evlilik merakı... 20. YY başında onca uğraşlar sonucu elde edilen kadınların hakları (çalışma, seçme-seçilme,vs) ile günümüz modern Türk kadını, neden bir erkeğe tamamen ihtiyaç duyuyor?

Bakınız Aşk-ı Memnu dizisine.. Bir ara oturup ailemle izlemek istedim, bu kadar popüler olan diziyi... Sadece aşk... Kim kiminle nerede... Sonra kendimi düşündüm: Benim varlığım aşk gibi yoğun duygunun etrafında sürüp gidecek hatta yitecek bir şey değil ki! Sanki ancak filmlerde olur diye düşündüğüm aşkın (yada aşk olduğuna inandığı şeyin) peşinden sürüklenip neredese kaybolanlar var mı diye. Sonra anneme sordum, 'Böyle kadınlar çok mu?' diye 'Evet' dedi... 'Ne salak erkekler var o zaman!'

Hayallerim var, her ne kadar yıkılsa da sonra tekrar yenilerini kurabildiğim! Düşüncelerim, eleştirilerim, anılarım, İDEALLERİM var! Aşkın, o kişinin beni desteklemesi, elimden tutup içinde bulunduğum zorlu yolda desteğini sıcaklığını hissetmeyi sağlayan bir kişi ile olacak bir şey olduğuna artık inanıyorum. Etrafta özellikle maddiyata yönelik çıkarcı tavırlara sahip çok sayıda hemcinsim var. Tiksindirici! Buna kanan, değmeyecek kadınlar peşinde de sürünen erkekler, küçük oyunlar, aldatmalar... Mide bulandırıcı!

Son günlerde hem aşık olduğumdaki kendimi hem de aşkı(mı) irdeledim. Aşkta hata yoktur, olması gerektiği için olanlar vardır. Vakti-zamanında hoşlandığım biri ile konuşurken bana söylediği yegane düşündürücü sözlerinden birine kesinlikle katılıyorum. 'Aşk, çözülmesi gereken/çözülecek bir problem değil.' Unuttuğum çok şey vardı ki bunların başında ben de vardım hepsi birer birer anımsandı.

Yüzümü kara çıkaracak biri çıkarsa sözlerimi geri almaya hazırım. Ama türk erkeklerinin beyni... İçinde bulunduğumuz toplumdaki bazı tuhaf yargılar... Bayanları KATEGORİZE etmedeki erkeklerin bakış açıları... Tiksindirici..

Masallardaki aşk var mı? Yada aşk var mı?

Senin hikayen ne?

2009-11-25T11:25:00.000-08:00

Denizler dalgalanmadan durulmaz. Kafası karmakarışık olan ben sonunda yeni bir başlangıc yaptı. Bu attığım adımı bir arkadaşıma söylediğimde tepkisini hala hatırlıyorum. 'Hayalini gerçekleştirme yolunda ilerliyorsun demek ki' mesajını içeren cümleler kurmuştu. Yıkılan hayallerim vardı, yenilerini kurdum ve yolu biraz değişti ama hedefim hala aynı. Amacım ise asla değişmeyecek: Mutluluk!

Hayatımızı anlamlı kılan şeyler neler? Paha biçilemez olanlar, peki... Peki "zaman"? Bence mutluluk ve zaman unutmamız gerekenler. Bazen sanki zaman geçmeyecek gibi hissediyoruz, ama bir başladı mı olayların gerisi hep çorap söküğü gibi geliyor.

Zaman geldi, gözlerimi kapattığımda kendimi bulunduğum ortamda değilmişim gibi hissettim. "İçimden şehirler geçiyor" cümlesi zaman zaman benim için "İçimden ülkeler geçiyor" versiyonunu oluverirdi.. Biricik dostum Nihan ile İzmir'deki öğrenci evimizdeki bir macera, Siena sokaklarında bir öğleden sonra gezinen hüzünlü bir kız, Floransa'da eski bir Erasmus arkadaşını görmenin sevinci, Aveiro'da süpriz doğum günü partisinde Şirine olan Şule, Porto'da stres atan Türk kızları ile bir tur, Giessen'de alış veriş yapıp yeni bir 'Şule' yaratma süreci, kardeşim ile Pasaport'da bir akşam üstü, Maltepe Askeri Lisesinde ki oradaki başıma gelen yegane güzel şeylerden biri olan dostum Tuğçe ile sıradan/sıkıcı bir öğleden sonrası bahçede kahve molamız, vs... Öyle süreçler var ki hayatımda, beni ben yapan. Bu hepimiz için geçerli. Farkındayız yada değiliz ama bazı süreçler, ortamlar, olaylar var ki benliğimizi etkileyen/değiştiren. Peki senin hikayen ne??

"Mutluluk içimizde!" Mutluyum aslında şu anda. Eskiden, içimde ara sıra "Başka bir yerde olmalıydım" diyen bir ses vardı. Zorlu bir bekleme süreci sonrasında güçlü adımlar ile devam etmemiz/etmem lazım... Öylesi ortamlar gördüm ki bu sürede, tuhaf günlük konuşmalar-koşuşturmacalar, koşuşturmacada kaybolanlar, sıradanlığın benliklerini sardığı bireyler, hayallerini yitirmiş kayıp insanlar...

Mutluluk bizim, hepimizin olsun!

Should I write my blog in English instead of Turkish?

2009-09-26T03:42:00.000-07:00

So very few Turkish people are gonna understand what I am talking about.. Am I right?

I know that some of them keep reading it... The ones who make me pissed off! They are a kinda paparazzi who sneak around me almost all the time! Follow what I do, my love affairs, my life, although none of their business! It drives me crazy! I do not feel comfortable! Should I tell off or just ignore them? What is the best approach? I could not imagine myself if I were a movie star! Why do people care what we do?!?

"Basta!"

Creative Force

2009-05-21T01:11:00.000-07:00

Birçok arkadaşımın da bildiği gibi İsveç'e karşı özellikle şu sıralar yoğun bir ilgim var ve bir siteyi sürekli takip ediyorum, sonum hayırlısı :)

Bu sırada, 4 milyon İsveç Kronunun Türkiye ve Balkanlara 40 proje için verildiğini öğrendim. Creative Force kapsamında verilmiş. Bunlarda İstanbul ve Diyarbakır illeri var, özellikle de İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkentinin olmasının da etkisi varmış.

http://www.si.se/English/Navigation/News-articles/Four-million-Swedish-kronor-to-40-projects-in-Turkey-and-the-Western-Balkans/

http://www.si.se/Creative-Force/Start/

beni bir "vaavv yaptırdı bu proje"

Yıllar geçse de üstünden...

2009-04-28T14:09:00.000-07:00

Yıllar geçse de üstünden,
Bu kalp seni unutur mu?

Haydi dürüst olalım her seferinde birine karşı yoğun duygular beslediğimizde o kişi göklere çıkmaz mı, bizim için? O zamanlar, bu tarz dizelere sahip şarkılar alıp götürmez mi bizi? Her şeyin bir ömrü olduğu bu muazzam hayatımızda sanki hiç bitmeyecek, hiç unutulmayacak gibi gelirler... Kaç aşk unuttum, kaç kez aşık oldum... Kaç kez aşık olacağım, kim bilir... Tabii ki, bazıları hep özel olarak kalacak; misal, beni Principessa'ya benzeten gibi... Bazısı acıklı iken bazısı mutlu birer şarkı olarak kalacak bende.. Fakat bir kişi var ki ona aşık olmayı bırakmayacağım, bırakmamam lazım... :)

Fal

2009-04-28T13:54:00.000-07:00

Falcıdaki insanlar.. Çeşit çeşit fallar; kahve falı, tarot falı, su falı... Nice umutlar, beklentiler... Gerçekte gerçekten de geleceğimizi bilmek istiyor muyuz? Yoksa bu belirsizlikler yegane fani ömrümüzü daha mı eğlenceli kılıyor? Altınca hissi kuvvetli... Peki nasıl? Pekala şu anı iyi saatte olsunları ile söyleyebilseler bile geleceği nasıl bilebilirler? Yada nasıl bildiklerini söylerler? Yada ben adını sanını bilmediğim, hayatımda ilk kez gördüğüm birinin iki çift lafı, göz boyamalarına neden gerçekten kulak vereyim? Neden pamuk ipliğine bağlı umutlarını yıkmalarına izin vereyim! Asla!

Yüzyıllardır süregelen bu olguya olan (sözde) inanç, nedendir? Esasen birinin söylediklerine inanan ve ona göre bilinçli yada bilinçsiz hayatını yönlendirmesine yol açtığı için mi fallar çıkar, yada gerçekten de adını sanını bilmediğimiz alelade birinin dedikleri gerçek çıkar? Yoksa insanların bir şeylere inanmaya olan doğasından dolayı mı fal geleneği devam etmektedir?

Bir Soytarı ve Bir Tavşan

2009-04-28T13:47:00.000-07:00

Kapıda bir soytarı ve bir tavşan bekliyor... Yüzlerinde kocaman gülümsemeleri ile konuşurken Soytarı gelecek planlarından, masterdan bahsediyor... Birkaç ay önce neredeydi, şu anda nerede peki birkaç ay sonra nerede olacak? Mezuniyet sancıları ile kıvranan bir Türk genci... Sadece lisans eğitiminde bile birkaç kez yurtdışına, eğitimi için çıkmış, önemli birçok vasfı bulanan bir beyin bir Soytarıyı oynuyor... Tabi ki Palyaço olduktan sonra, bakarsınız yanınızdan bir Pamuk Prenses olarak da geçer ama siz onu tanımazsınız bile... Çünkü O bir....